Dat de spanning voor en tijdens de operatie niet te harden was spreekt wel voor zich. Er leek geen eind te komen aan de dag van de operatie. Minuten leken uren. Ondanks alle kundigheid, alle techniek, het achtkoppige team van experts een de geruststellende woorden van de verbindingsman, bleven de vragen maar door het hoofd spoken. En het is niet niets, twee minuscule buisjes in James zijn hoofd, waardoor een laser werd ingebracht om de hamartoom te verhitten. Bijna negen uur narcose en zijn hoofdje in en klem. Je moet er eigenlijk niet aan denken.
En dan komt exact volgens schema de mededeling dat het erop zit. De neurochirurg zou met twintig minuten komen vertellen hoe het gegaan was. Dat waren twintig hele lange minuten wachten tot hij, gortdroog, kwam uitleggen dat alles goed gegaan was. Hij dacht dat James zijn aanvallen weg zouden gaan, maar voordat het zover was, ze nog wel, maar dan veel en veel minder dan voor zijn operatie, zouden blijven komen en anders van karakter zouden zijn. Het lichaam moet eraan wennen.
Maar wat hij niet vertelde was dat we een heel ander kleinkind zouden krijgen. Net uit de narcose lag James erbij alsof er niets aan de hand was geweest. Dat flesje ging erin als koek.
En dan maar afwachten of Curry gelijk had. En wat bleek: goed twee dagen na de operatie kon James dingen, die hij Daarvoor niet kon. Rechtop zitten; het begin van kruipen; lachen zonder een aanval te hebben; levendiger dan ooit tevoren met een uitgebreider en vooral luider vocabulaire.
Kortom: eigenlijk een wonder dat nauwelijks te bevatten is.
Wij zijn in ieder geval een bijzonder blije oma en opa. Blij ook dat we van Laura en Sjoerd dit mee mochten maken.
En trots op ze vanwege de manier waarop ze zich hierdoor heen geslagen hebben. En James, die weet nergens van, die hoort later, dat hij ooit in Houston in het ziekenhuis gelegen heeft
Reacties
Een reactie posten