En daar zit je dan op een zondagmorgen in juli als ouders van Laura en opa en oma van James in het vliegtuig op weg naar Houston.
Nog nooit met een vervelender gevoel in een vliegtuig gezeten als afgelopen zondag. Je gaat naar een plek waar je niet wilt zijn en tegelijkertijd ben je blij dat je er heen kunt om Laura, Sjoerd en vooral de kleine James te steunen. Zelfs van de ijsbergen voor de Groenlandse kust konden we niet zo genieten als anders.
En hoe blij ben je dan als je uiteindelijk aankomt in Houston en Laura zich toegang heeft weten te verschaffen tot de bagagebanden van het vliegveld. In de huurauto snel naar Houston gereden en ingecheckt in het hotel. Het is warm, erg warm; weer voor de korte broek en een overhemd met korte mouwen en even lijkt het 'avonds alsof er niets aan de hand is. Met zijn vijven gegeten in zo'n typisch Amerikaans restaurant. Dat ziet er uit, zoals je kunt verwachten: houten wanden, sobere tafeltjes zwart-wit foto's aan de muur van ranches met longhorn koeien en veel vlees. Een bescheiden bordje of salade is er niet bij. Het was gezellig. James zit erbij in zijn wandelwagen en vermaakt zich uitstekend, alsof hij echt met vakantie is. Laura en Sjoerd doen het goed. We zijn trots op ze.
Op de achtergrond van het tafereel speelt wel de werkelijkheid. De volgende ochtend staat een bezoek aan de neuroloog op het programma.
Gelukkig had die goed nieuws. De kans op herstel is ruimschoots aanwezig. Maar dan moet hij wel de mri-scan goed geïnterpreteerd hebben. De volgende scan moet definitiever uitsluitsel geven.
En in de middag lijkt het of alles normaal is. Met Sjoerd naar het Nasa spacecenter geweest. Laura en Sjoerd hebben ons op het eten gevraagd.
Vandaag ontmoeten we dokter Curry, die de operatie vrijdag gaat uitvoeren.
Nog nooit met een vervelender gevoel in een vliegtuig gezeten als afgelopen zondag. Je gaat naar een plek waar je niet wilt zijn en tegelijkertijd ben je blij dat je er heen kunt om Laura, Sjoerd en vooral de kleine James te steunen. Zelfs van de ijsbergen voor de Groenlandse kust konden we niet zo genieten als anders.
En hoe blij ben je dan als je uiteindelijk aankomt in Houston en Laura zich toegang heeft weten te verschaffen tot de bagagebanden van het vliegveld. In de huurauto snel naar Houston gereden en ingecheckt in het hotel. Het is warm, erg warm; weer voor de korte broek en een overhemd met korte mouwen en even lijkt het 'avonds alsof er niets aan de hand is. Met zijn vijven gegeten in zo'n typisch Amerikaans restaurant. Dat ziet er uit, zoals je kunt verwachten: houten wanden, sobere tafeltjes zwart-wit foto's aan de muur van ranches met longhorn koeien en veel vlees. Een bescheiden bordje of salade is er niet bij. Het was gezellig. James zit erbij in zijn wandelwagen en vermaakt zich uitstekend, alsof hij echt met vakantie is. Laura en Sjoerd doen het goed. We zijn trots op ze.
Op de achtergrond van het tafereel speelt wel de werkelijkheid. De volgende ochtend staat een bezoek aan de neuroloog op het programma.
Gelukkig had die goed nieuws. De kans op herstel is ruimschoots aanwezig. Maar dan moet hij wel de mri-scan goed geïnterpreteerd hebben. De volgende scan moet definitiever uitsluitsel geven.
En in de middag lijkt het of alles normaal is. Met Sjoerd naar het Nasa spacecenter geweest. Laura en Sjoerd hebben ons op het eten gevraagd.
Vandaag ontmoeten we dokter Curry, die de operatie vrijdag gaat uitvoeren.
Reacties
Een reactie posten